Hiçbir şey yazamıyorum artık, hiçbir şey okuyamadığım gibi. Kocaman sessiz bir ofisin tek odasında sessizce oturuyorum. Aslında yazılacak yazılar, okunacak metinler ve kafa yorulacak işler var. Şu an bomboş ve sessizce geçirilen saatler başkalarının ürünlerini pazarlama girişimli bir kaç metinden çok daha yararlı geliyor. Pazarlama camiasının en kıskanılan bölümü de bana ait olduguna göre tatminsizliğim rakipleri çileden çıkarabilir.
Bir de işin şu yanı var. Geçen haftalarda fotoğraf çekimine gittiğimde, çekim için izin almayı beklerken aynı odada benden en az 5 yaş büyük bir adam vardı. Sanırım hayatımda gördüğüm en antikarizmatik ve en en en salak işe sahipti. Klozet örtüleri ve sensörlü tuvalet kağıdı makinesi pazarlayıcısı. Pazarlama alanındaki isteksizliği ve utangaçlığı işine ait olmadığını hemen gösteriyordu. İncecik elleri olan ve eline kalemi aldığı an yazar olması gerektiğini düşündüren Franz Kafka görünüşlü bir adam... Belki de hayatı boyunca yazar olmayı istemişti ve belki bir kaç girişimi bile oldu.
Kısa bir hikaye yazmaya başladım onun hakkında, belki Kurt de filme çeker.
Sakın çalmayın bu fikri!!!

Cumartesi günü üzerimde bir kamera taşısaydım görüntüleri bütün Amerikan sitcomlarına satar ve zengin olurdum...
Böylece bir şey öğrenmiş oldum:
Karakomediler sadece filmlerde güzel ve yine sadece filmlerde komik.