Kendimdeki değişimi bir elin beş parmağını geçmeyen sevgili blog okuyucularım farketmiştir ki uzun zamandır, çok çok uzun zamandır tek kelime yazmadım şuraya. Neden? Çünkü söylenmiyorum fazla. Söylenmeyen bir bünye bana bile garip geldi ama oldu işte. Mayıs'a az kaldı, ilk defa rejim başarıya ulaştı, vize alındı, Marillion konseri bir yana bir de üyeleriyle tanışma fırsatı geçti elime. Steve Hogarth'la yanak yanağa mutlu mesut fotoğraflarımı ilerleyen haftalarda siz bir elin beş parmağını geçmeyen sevgili okuyucularımla paylaşacağım. Sayıları da comment'lerden belli olacak. Hadi bakalım utandırmayın beni.
Herneyse, dün gece rüyamda Tayyip Erdoğan ile giriştiğim bitmek bilmeyen ağız dalaşı sabah kalktığımda bünyeyi allak bullak etti. Hatta o kadar gerçekti ki gerçek hayatta Erdoğan'la tartıştım mı die düşünmeye başladım bir süre. Sanırım Malatyadaki katliam yüzünden onu suçluyordum ve meydandaki bütün halk da bana tepki gösteriyordu. Sonunda Tayyip ve çevresindeki siyah adamlar hayatımı karartıyordu ama ben savaşı kazanmışçasına mutluydum. İşin kötü tarafı bunu gerçek hayatta yapamayacak kadar korkağım. Ve hala rüyanın etkisinden çıkamamışken belki de bu bir işarettir bana. Meydanlara çıkmanın vakti geldi mi acaba

Ve bu kadar
Süleyman is back in town!!