Sıkıcı...
Bu aralar herkesten, en çok da kendimden duyduğum yegane kelime bu... Herkes sıkılıyor. Herkes etrafındaki insanları ölesiye sıkıcı bulmaya başlıyor. Etrafındakileri ve yaşadığı ortamı sıkıcılıkla suçlamanın kolaylığına alışan sıkılan insan; bir süre sonra suçu kendine atıyor ve kendini sıkıcı bulmaya başlıyor. Bir yanın buna inanmamayı tercih etse de, sıkılan insan psikolojisinin bu aşaması gerçekten huzursuz edici cinsten...

Köklü değişikliğimden bu yana 6 ay geçti ve ben yaptığım değişiklik üzerinde monotonluğumu ilan etmiş bulunuyorum. Doğal olarak da ölesiye sıkılıyorum.
Sıkıntıyı gidermek için öneriye ve ardından da harekete ihtiyacım var...

Belki dövme yaptırırım, belki üşenmem de bisikletle uzun yollar katederim, belki parama kıyıp Monopoly Dünya Şehirleri alırım...
Yeter mi acaba...